KoNiWeb

De Wolfskamer. Sneeuw ! De winterse middagzon maakt ons gelukkig en loom. De geur van dennenbomen en sparren prikkelt onze zinnen. Onze adem is koud, onze lippen zijn droog en de lucht is schoon. Lekker van het bos genieten; véél beter dan altijd maar binnen. Wat wil een mens nog méér? Voetstappen diep in de sneeuw trekken een onuitwisbaar spoor. Bijna windstil en zwaar met sneeuw beladen takken wiegen zacht. We zijn lekker dik aangekleed, jij en ik en we stappen stevig door. De wandeling gaat verder want thuis is er koffie die op ons wacht. Wat wil een mens nog méér? Een tak begeeft het van de sneeuw, verscheurt de stilte met gekraak en geblaf van de hond echoot tussen de stammen van de bomen. We gooien sneeuwballen naar elkaar, er is er altijd wel één raak. De hond springt ernaar voordat ze in de sneeuw terecht komen. Wat wil een mens nog méér? Een specht timmert er op los en toch is er niemand die hem vindt. De wereld is nu zo mooi in dit zonnige maar koude winterweer. Het is zo best wel te begrijpen de mens aan deze bossen bindt. Wij lopen door de Wolfskamer, langs het vroegere IJsselmeer. Wat wil een mens nog méér? P.F.J. Wandee 30 oktober 2005.