KoNiWeb

Vergetelheid aan de Vlist. Traag beweegt 't riet op lichte golvingen van weerspiegelend water. Verkoelend stroomt het tussen Haastrecht en het al even oude Vlist. In dit ranke bootje roei ik van mijn naïeve kinderjaren naar veel later en zie ik fragmenten van herinneringen die ik node heb gemist. Drijvend door míjn wereld met ruim zicht op de uitgestrekte natuur. Omgeven door helder polderwater, riet en een strakke blauwe lucht. De wereld is hier tegelijk klein en groot maar toch vooral gewoon puur. Ongerepte natuur, in evenwicht en voor niets of niemand op de vlucht. Druppels spatten ver vooruit als de spanen het water wederom raken, als gebeurtenissen die onopgemerkt richting geven aan je leven. Morgen is morgen; waarom zou je daar nu al zorgen over maken? Als ik deze waard verlaat, zal ze mij dat dan wel kunnen vergeven? De Krimpenerwaard is toch weer mooier dan ik mij had ingebeeld. Begonnen als uitgestrekt moeras en later hervormd tot boerenland. Gescheiden door tiendewegen, nauwkeurig verkaveld en verdeeld. Klem tussen rivieren houdt de natuur hier nog zeer moedig stand. De grond trilt als tientalle koeien het loeiend op een lopen zetten. Een groet naar de boer en hij reageert gepast met opgestoken hand. Ieder kent ieder en regels zijn regels, daar moet een vreemde op letten. Hier helpt men elkaar en sluiten men de rangen; zo houdt men stand. Bewust van de vergeten jaren, overvalt de droefheid mij in een vlaag. Gemiste jaren en levenswendingen, dat besef ik mij nu ten volle pas. Hoe het gegaan zou zijn als ik was gebleven, blijft voorgoed een vraag. Toch maar een vreemde in het land dat ooit mijn geboortegrond was. P.F.J. Wandee 21 februari 2008.