KoNiWeb

Ouderschap, vriendschap. Nog beleef ik de dag dat ons eerste werd geboren en zie ik na afloop lome trots in je moeders ogen. Vanaf die dag zouden wij tot de opvoeders behoren. Hij groeit als kool en ik heb geen groot vermogen. Koters kosten je nachtrust en ook aardig wat geld, maar de dure periode lijkt na een paar jaar vervlogen. Als je dat denkt, heeft de tweede zich reeds aangemeld en sta je wederom gelukkig in een wiegje te kijken. Flesje, boertje, geeuwtje en ons meisje is uitgeteld. Een jongen én een meisje, op wie gaan ze lijken? Wat voor types gaan ze worden als ik 't kan helpen? Ouderschap is een taak die ons leven zal verrijken. Hij maakt zijn eerste zin, dat was even behelpen. Wij luisteren geduldig en liggen dubbel van de pret. Hij lacht als wij hem met complimentjes overstelpen. Zij is een lief strebertje, die op iedereen en alles let en ook al is ze amper twee, ze laat zich al flink gelden. Hij, de bink, gaat naar school zonder enig verzet. Sport en school, er is weinig tumult over te melden. De kinderen worden langzaam zelfstandige mensen. In die latere ouderschapsjaren wanhopen wij zelden. Wat kun je van volwassen kinderen nog wensen, als de één met vrienden een bedrijfje op wil zetten en de ander uit huis wil, op zoek naar haar grenzen. We stappen terug om ze hun vrijheid niet te beletten, zodat ze vrijelijk hun eigen fouten kunnen maken en zo leren leven met hun eigen normen en wetten. We hoeven niet langer tot twaalf of één uur te waken. Langzaam verdwijnen de vele plichten van het gezin en komt er meer ruimte om nieuwe relaties te maken. Het ouderschap stopt zonder verlies en zonder gewin De kinderen zijn van nu af aan onze vriend en vriendin. P.F.J. Wandee 29 januari 2005.